Depremde Engellilikten Örgüye: Asya Koşal’ın Yaşam Mücadelesi

17 Ağustos 1999’da Kocaeli Gölcük’te bir deprem, Asya Koşal’ın evini çökertti. 3 gün betonun altındaydı, 72 saat sonra kurtarıldı ama bir kolu ve bir bacağı ampute edildi. Eşi, kızı ve oğlu da o gün yaşamını yitirdi. Deprem anı, sanki bir rüyadan fırlamış gibi, şehrin sokaklarını titretti, insanları sokağa çıktıda paniğe sürükledi. Gölcük’teki evin çöküşü, Asya için bir ölümcül kabus gibi başladı, ama aynı anda yeni bir hayatın kapısını araladı.

Olayın seyrini anlatırken, Asya’nın en büyük kaybı ailesi, en büyük kazası ise bedenidir. 3 gün betonun altında tırnalarken, çığlıklar yankılandı, ama çığlıklar içinde bile bir umut ışığı parlamaya başladı. Enkazdan çıkarken, bir kolu ve bir bacağı kaybetti, ama kalbi yine de atmaya devam etti. Biz de bu duyguyu, sokakları süzerek ele alıyoruz. Depremden sonra Asya, hayata tutunmanın yolunu örgüde buldu.

Örgü, Asya için bir terapi, bir sanat, bir yaşamın yeniden yazılmasıdır. Yıllar sonra tek elle örgü örmeyi başaran Asya, sosyal medya üzerinden paylaştığı videolarla büyük bir ilgi gördü. Kendi tasarladığı tığı, bakır boru içerisine yapışkanla sabitleyip, çift taraflı bantla kalınlaştırdı. Bu tığı sayesinde kendi tığını daha işlevsel hale getirdi. Engelli bireylere de bu yöntemi anlatan videolarla, benzer bedensel engeli olanlara ilham oldu. “Yani ben kendi adıma, insan adına, hayatımı kıymetli ve anlamlı yaşamak istiyorum,” dedi Asya.

2024’te geleneksel tığ ve şiş örgü dalında UNESCO’nun Yaşayan İnsan Hazineleri ödülüne layık görülmesi, Asya için büyük bir onur oldu. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın elinden aldığı ödül, onun için sadece bir madalya değil, bir vicdan telvesi oldu. Asya, “Bir Asya Koşal dünyadan geçti dediklerinde ne güzel bir insandı be deseler benim için kafidir bu,” diyerek, ölümsüzlüğünü bir efsane gibi anlatıyor.

Deprem anı, sokakları sarsarken, Asya’nın hikayesi engellilerin umudu haline geldi. Herkesin ilham aldığı, bir yandan da yardım eli uzatan bir örnek. Asya’nın hikayesi, sokağın dinamik ritmiyle, insan duygusunu yansıtan bir gazete sayfası gibi canlı. O an, gölçük sokaklarında bir yıkımın ardından bile umudun, bir örgü ipi kadar ince ama güçlü olduğunu gösterdi.

Gözlerimiz, Asya’nın tığını tutan ellerine odaklanırken, sanki bir şarkı gibi, tığın ritmiyle birlikte, bir umut dalga dalga yayıldı. “Neyse, başkaları da benzer şekilde bu tığı kullanarak kendi hayatlarını yeniden şekillendirebilecek,” diyerek, geleceğe dair bir umut vadediyor. Asya’nın öyküsü, engelleri aşan herkes için bir ilham kaynağı. Ne zaman, bu öykü bir kez daha sokağa yayılacak, kim bilir?

Kaynak: Orijinal Haber